Harde (asfalt)bekleding draagt bij aan gras-/kleibekleding minachten

Om niet te worden aangekeken op de dijkdoorbraken van 1953 (en 1916) permitteerde de waterstaat zich het daarop toepassen van de Zeeuws/Hollandse doorbraakverklaring, daardoor een grasbekleding gigantisch onderwaarderend en daarmee annex een overdosis aan in aanleg én onderhoud dure harde dijkbekleding op de deltadijken aanbrengend. Bij hun eerste aanleg is dus geen gebruik van de door het vroegere Friese dijktype en de huidige Duitse dijkbouwwijze voorgehouden mogelijkheid de Nederlandse dijken in aanleg en onderhoud veel minder duur en bovendien beter te maken door het toepassen van harde dijkbekleding te beperken tot waar dat echt nodig is. Dat wil zeggen tot waar geen voorland aanwezig is danwel niet met een vorspülung wordt geanticipeerd op het van nature ontstaan daarvan.

Voor mij reden dat standpunt met onderstaande brieven aan de bestuursleden van het Wetterskip Fryslân over te brengen toen in 2006 ook bij het dijkvak Westhoek/ZwarteHaan de verwering van de asfaltbekleding inmiddels zover was gevorderd dat vernieuwing daarvan werd aankondigd. Echter, het was vergeefse moeite omdat het waterschap aan inspraak kon ontkomen door te stellen dat de doorbraakkans bij het betreffende dijkvak inmiddels zo hoog was opgelopen dat onmiddellijke vernieuwing van de asfaltbekleding noodzakelijk was. Dat wil zeggen dat het waterschap zich permitteerde een doorbraakkans van eens per 10 jaar toe te kennen aan een dijk die zonder bekleding —en dan als zodanig berekend als duin— nog stand blijkt te houden bij de zich met een kans van eens per 4000 jaar voordoende superstorm. Beroep aantekenen bij de Raad van State tegen dit staaltje van machtsmisbruik, resulteerde slechts in het moeten betalen van 141 euro griffiekosten.