De stormvloedramp van 1953 speelde de deltadijken en -dammen van het ±5 jaar eerder in Zeeland begonnen Deltaplan in de kaart. Bij de rijkswaterstaat vanwege door uitbreiding tot de waterschappen in ons land de toepassing en daarmee de kennis kunnen doen verdwijnen van het dijkprincipe dat o.a. de gehele Fries/Friesische (terpen)kust veel eenvoudiger doorbraakvrij had gehouden, maar dat alleen aan de Duitse kant gewaardeerd kreeg met daarmee doorgaan. Bij de politici vanwege daarmee bijdragen aan herstellen van het door de rampgevolgen helaas ook buiten het Zeeuws/Hollandse rampgebied verloren vertrouwen in de destijdse zeekeringen.
Hun gemeenschappelijke belang deed m.i. op Haags nivo afspreken de rijkswaterstaat tot 1961 laten wachten met de publicatie van zijn stormvloedverslag. Niet gehinderd door kennis van de daarin staande doorbraakverklaring, konden de politici daardoor in 1958 besluiten tot het Deltaplan landelijk verplichten, d.w.z. tot heel Nederland uitbreiden wat de mondiale bewondering voor Lely's afdamming van de Zuiderzee de rijkswaterstaat al kort na de voltooiing voor de Zeeuws/Hollandse delta had doen besluiten. Dat ten koste van een afdamming vooropstellende en daardoor mondiaal bewonderde kustverdediging krijgen als gevolg van uitgaan van Lely's principieel verkeerde verklaring van in 1916 aan de windluwe kant van de Zuiderzee ontstane doorbraken.